martka bloguje...

Najwidoczniej. W sumie kontempluję, bo czuję się źle. Źle mi z tym, że nic nie znaczę, jestem nic nie warta, nie spotyka mnie nic, prócz pustki i jednocześnie duchoty ludzkich oddechów. Może to i próżne, ale chciałabym czuć się jak najlepsza i najważniejsza kobieta na świecie, a nie różniąc się niczym od innych nie chce mi się nawet uśmiechać... Nie chce mi się nic, bo pomimo próśb wypowiedzianych wprost w kalendarzu mojego życia nie zmienia się nic, prócz dat. Bo żarty w towarzystwie, podczas których jest mi przykro, że ja na pewne gesty nie zasługuję malują obraz słabości i smutku na mojej twarzy, w moich oczach. To chyba jest najgorsza krytyka, która może dotknąć człowieka. Taka bezsłowna, niedosłowna, kiedy czujesz, że pewne wzorce są przyjęte w społeczeństwie, ale Ciebie one nie dotyczą, jakoś tak pomijają cichutko. Bo po co starać się o kogoś, kto i tak wróci...

Przytłacza mnie to. Ale cóż, być może naprawdę drobne gesty nie należą się każdemu. Być może niespodzianki trzeba planować samemu. Być może jestem naiwna sądząc, że jestem cokolwiek warta. :-/

Jakaś negatywna, pechowa aura wisi na niebie. Konkretniej - nad nami...

Nie ukrywam, że przeżywam teraz najpiękniejsze chwile zawodowe w życiu. Owszem, chciałabym, żeby taka pasja towarzyszyła mi cały czas, ale dni są różne, ludzie także... A ja wkraczam w ich życie biorąc udział w najpiękniejszym momencie dla każdej kobiety - w dniu, w którym rozpoczyna się okres macierzyństwa. Wspieram, uśmierzam ból na tyle, na ile potrafię, rozmawiam, pomagam. A później trzymam jako pierwsza osoba na tym świecie maleńką główkę Szczęścia Jakiejś Osoby. I owszem, szczęście piękne, ale z moim egoizmem takie szczęście jest nieosiągalne, a przynajmniej powinno być.

Do czego zmierzam... Otóż sęk w tym, że położnictwo pochłania do reszty, pochłania umysł, ciało. To temat, o którym opowiadam z przyjemnością i dobrym humorem. Bo zaczęło mi to dawać satysfakcję i za razem... odbiera to mój czas.

Mój najwspanialszy mężczyzna nieustannie otacza mnie ogromnym wsparciem, dodaje otuchy, trzyma za rękę, krytykuje motywująco, wyciera łezki kiedy jest to konieczne. Ja natomiast (do cholery!) nie mam nawet czasu, by okazać wdzięczność. Nie mam czasu docenić poświęcenia, którego przykłada byśmy razem byli, byśmy dobrze się porozumiewali. Byśmy zwyczajnie się kochali. A w Nim mogę zakochiwać się każdego dnia. Szczególnie rankiem, gdy budzę się, jest obok, jesteśmy razem w naszym pięknym mieszkaniu. On przewraca się na bok, zarzucając bezwładnie rękę na moje ramię, a jednocześnie czule je głaszcząc w półśnie. Mija strach przed czymkolwiek w jego objęciach! Mija, bo nikt już nigdy nie skrzywdzi mnie w jego obecności. Więc teraz mam czas, by sprawić, żeby to ON był najważniejszy, żeby miał wszystko pod nosem - wszystko, a przede wszystkim MNIE. No i żeby zapomniał mi złe chwile, które ostatnio trwały. Kochamy się do szaleństwa, wiem toooo.

Jestem pełna żalu i smutku. Trzeba wrócić, żeby to wiedzieć. Wszystko przywołuje wspomnienia wspólnych chwil - każdy kąt, nawet to, że teraz jest zbyt czysto w domu. Bo coś przecież jest nie tak. W ostatnich tygodniach przyjazdy nie były łatwe, byłam oswajana z tym faktem. Ale - trochę naiwnie - wierzyłam, że to jeszcze nie czas, by żegnać się raz na zawsze. Może tak na tydzień, do następnego weekendu. I właśnie dlatego powiedziałam tylko 'cześć'. Czas dla pożegnań powinien być wieczny.

Chcę tylko pamiętać o Niej zawsze. Jej kochane migdałkowate oczka będą niezapomniane. Tylko jak się z Nią teraz pożegnać...?